|
ပါးကြက္ၾကား မေလးရဲ႕ အေသြးအသားကို မေသာက္မစား မယစ္မမူး ခဲ့ပါဘူးလို႔ က်ိန္ဆို ၾကည့္ဖို႔ မႀကိဳးစား လိုက္ပါနဲ႔ ခင္ဗ်ား ကိုယ္ထဲက မိုးႀကိဳးသြား တစ္စင္း ေဖာက္ထြက္လာ လိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့ ပါးကြက္ၾကား မေလးကို ခင္ဗ်ားေပး ခဲ့တဲ့ ရဲရဲေတာက္ ကတိ သစၥာေတြဟာ စပါတာ ကပ္ေခတ္ရဲ႕ အဆင္ အေသြးကို အယိမ္း အႏြဲ႔ယူ မိတၱဴ ဆန္ခဲ့တယ္။ ပါးကြက္ၾကား မေလးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေျခလွမ္းေအာက္က ေျမဆိုင္ ေျမသားေတြနဲ႔ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ခမ္းနား ထည္၀ါမႈကို အေဆာက္အဦ ဖြဲ႔ခဲ့တယ္။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဂဏန္းေပါင္းစက္ ေပၚက အကၡရာ နံပါတ္ေတြရဲ႕ ေမွာ္၀တ္႐ံုထဲ ပါးကြက္ၾကား မေလးရဲ႕ အႏွစ္အသား ေတြကို မ်က္လွည့္ ဆန္ဆန္ တန္ဖိုးျဖတ္ ခဲ့တယ္။ ပါးကြက္ၾကား မေလးရဲ႕ ႐ိုးရွင္းတဲ့ ရိတ္သိမ္းမႈ ေတြကို ခင္ဗ်ားက သူမရဲ႕ မ်က္စိတစ္ဆံုး ကိုေက်ာ္ၿပီး ခင္ဗ်ားကိုယ္ ခင္ဗ်ား ထုပ္ပိုးခဲ့တယ္။ ခင္ဗ်ား ကိုယ္ထဲက ထထေတာက္တဲ့ ရမၼက္ မီးေတာက္ ေတြကလည္း ပါးကြက္ၾကား မေလးရဲ႕အိမ္က လင္းၾကက္ တြန္သံကို ဘယ္တုန္းကမွ မေစာင့္ ခဲ့ဘူး။ ပါးကြက္ၾကား မေလးရဲ႕ ႐ိုးစင္းတဲ့ အသြဲ႕အႏြဲ႕ ကိုေတာင္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အငယ္အေႏွာင္း ေနရာမွာ အိမ္မေဆာင္ခဲ့ မီးမေျပာင္ ခဲ့ဘူး။ ယုတ္စြအဆံုး အသက္႐ႈ ကြဲျခင္း ဆိုတဲ့ စက္မႈ ေခတ္ဦး ပုပ္သိုး သီအီုရီလို ခင္ဗ်ားနဲ႔ သူမရဲ႕ၾကားက စည္း႐ိုးကို သံမဏိႀကိဳး နဲ႔ရက္ဖို႔ ႀကိဳးစား ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ ပါးကြက္ၾကား မေလးဟာ ခင္ဗ်ား စိတ္တိုင္းက် မုန္တိုင္း ဆင္ခဲ့တဲ့ အိုင္ေလး တစ္ခုလို ပါးကြက္ၾကား မေလးရဲ႕ ေက်ာက္ေပါက္ မာေတြကို ခင္ဗ်ားရဲ႕ နီယြန္ မီးေရာင္ေတြနဲ႔ ဖာေထးလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ပါးကြက္ၾကား မေလးရဲ႕ အသားညိဳ ေမာင္းေမာင္းမွာ ခင္ဗ်ား တင္သြင္း ေခၽြးသိပ္ထားတဲ့ တန္ဖိုးနည္း မိတ္ကပ္ေတြ မစြဲေတာ့ဘူး။ ပါးကြက္ၾကား မေလးရဲ႕ ျမန္ႏႈန္းျမင့္ အသက္႐ႈသံကို ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဘယ္ေခတ္မီ ေဆး၀ါးနဲ႔မွ အရည္ေဖ်ာ္ခ် လို႔မရေတာ့ဘူး။ ခင္ဗ်ားဆီက ကူးစက္ခံ ရတဲ့ ဗိုင္းရပ္စ္ေတြ ေၾကာင့္ ေျပာင္းျပန္စီး ေနတဲ့မိ႐ိုးဖလာ ေတြကို ခင္ဗ်ား တံေတြး တစ္ခ်က္ ကေလးေတာင္ မၿမိဳခ် ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ပါးကြက္ ၾကားမေလးရဲ႕ ျဖစ္တည္ ရွင္သန္မႈဟာ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ခင္ဗ်ားရဲ႕ လက္ခေမာင္း ခတ္ေဖာ္ခတ္ဖက္ ေတာေၾကာင္ေတြရဲ႕ မီးသင့္ ေလာင္ေနတဲ့ ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္မွာ က်ားနာမေလး တစ္ေကာင္ရဲ႕ မာန္ဖီသံ ေတြနဲ႔ ခင္ဗ်ားဂုတ္ေပၚ ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္ တေစၧတစ္ေကာင္ ခြစီး ထားသလို ပါးကြက္ၾကား မေလးရဲ႕ နာနာက်င္က်င္ အၾကည့္စိမ္းစိမ္း ေတြနဲ႔ ခင္ဗ်ား တစ္ဖက္သတ္ ေရးဆြဲထားတဲ့ သေဘာတူ စာခ်ဳပ္ထဲက ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေမာ္ကြန္း ခင္ဗ်ားရဲ႕ ၀ိညာဥ္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ႏွလံုးသား အားလံုးရဲ႕ အသက္၀င္ ဂုဏ္ေျမာက္ မႈေတြကို ေခတ္တစ္ေခတ္ရဲ႕ ကန္႔လန္ကာ အဖြင့္မွာ ကာလ ၾကာ၀ွက္ ထားခဲ့ရတဲ့ သူမရဲ႕ လက္သည္းခၽြန္ ေတြဟာ အသင့္ အေနအထား နဲ႔ေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ပါးကြက္ၾကား မေလးရဲ႕ စည္းခ်က္ မမွန္ေတာ့တဲ့ ေနာက္ခံ ဂီတ ႏွလံုးခုန္သံမွာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ မီးေရာင္ေအာက္က ကႀကိဳး ကကြက္ေတြ ကစဥ့္ကလ်ား။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ႏုပ်ဳိသစ္လြင္ လာရမဲ့ အဆီ အေသြးေတြဟာ သကၠရာဇ္ ေတြရဲ႕ ခ်ည္ေႏွာင္ခံ ထားရမႈမွာ အေရာင္ေတြ မိွန္ေဖ်ာ့လို႔။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ လက္မ ေထာင္ႏိုင္မႈ ဂုဏ္သိကၡာဟာလည္း လက္ညိႇဳးထိုး ကဲ့ရဲ႕ျခင္း ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္ ေတြနဲ႔ေပါ့။ တစ္ခုေတာ့ဗ်ာ သံေယာဇဥ္ လက္က်န္ သေကၤတေလး ျဖစ္ေလမလား ပါးကြက္ၾကား မေလးရဲ႕ ပါးကြက္ၾကား ေပၚမွာ မ်က္ရည ္ျမစ္ေလး တစ္စင္း စီးဆင္းေန ေသးရဲ႕။ အဲဒါ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ကႏၲာရ ဆန္ဆန္ အေရာင္လြင့္ လာတဲ့ ရာသီဥတုထဲက ေနာက္ဆံုး အိုေအစစ္ေလး တစ္ခုပဲ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အဆံုးစြန္႐ိုးသားမႈနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ညိႇဳ႕ငင္ ဆြဲယူႏိုင္မႈ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အေပ်ာ့၊ အေျပာင္း၊ အခၽြဲ၊ အႏြဲ႕၊ အေခ်ာ့၊ အျမႇဴ နည္းဗ်ဴဟာ ေျမာက္မႈ ေတြရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေနာက္ဆံုး အခြင့္အေရး တစ္ခုပဲ။ က်န္ရစ္ ေနႏိုင္ေသးတဲ့ လက္က်န္ သံေယာဇဥ္ ႀကိဳးေလးကို ခင္ဗ်ားရဲ႕ အတၱေတြ ထဲက ဖဲ့ၿပီး ဒါ လက္က်န္ သံေယာဇဥ္ ႀကိဳးေလးပါလို႔ သူမ ၾကားႏိုင္ ေလာက္တဲ့ ဘာသာ စကားကို ရွာေဖြရင္း သူမ ျမင္ႏိုင္ ေလာက္တဲ့ ပံုရိပ္ တစ္ခုကို ထုဆစ္ရင္း အခ်ိန္ကာလ တစ္ခုကို ခင္ဗ်ား စိုက္ပ်ဳိးထား ရလိမ့္မယ္။ ပါးကြက ္ၾကားမေလးရဲ႕ မ်က္ရည္ ေတြၾကားက အျပံဳးေလး တစ္ခု ဖူးပြင့္လာတဲ့ ထိေပါ့။ ၿပီးရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အသိုင္းအ၀ိုင္းက ဘယ္လိုဘဲ သေဘာ မတူ၊ မတူ ခင္ဗ်ား သူ႔ကို လက္ထပ္ယူရ လိမ့္မယ္ ခင္ဗ်ားတို႔ မဂၤလာပြဲမွာ ခင္ဗ်ား ကိုယ္တိုင္ သီဖြဲ႕ထားတဲ့ “နင္ဟာ ငါ့ဘ၀”ဆိုတဲ့ အခါေတာ္ေပး သီခ်င္းေလး ဖြင့္ၿပီး ေတာ့ေပါ့။ ။ သစ္ခက္အိမ္ (ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ပေပ်ာက္ေရးမွ ဆင့္ပြား ခံစား ေရးဖြဲ႕သည္။) (Teen မဂၢဇင္း ဒီဇင္ဘာလ ၂၀၁၂) |
| Last Updated on Thursday, 13 December 2012 17:33 |
Showing posts with label ပင္မစာမ်က္ႏွာ. Show all posts
Showing posts with label ပင္မစာမ်က္ႏွာ. Show all posts
Sunday, December 23, 2012
ပါးကြက္ၾကားမေလး
Sunday, September 9, 2012
နံရံ
ဒီနံရံဟာ
ဘယ္ေလာက္ထူလဲဆိုတာ
ဘယ္ေလာက္ထူလဲဆိုတာ
ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး႕႕႕႕႕
ျမိဳ႕ခေလးကိုေမးေတာ့
ငါးမ်ွားတယ္ဆိုတာ
အိုင္ပက္ထဲက ဂိမ္းတစ္ခုပဲတဲ့။
ေတာ ခေလးကိုေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့
အိုင္ပက္ ဆိုတာ
အိုင္ကိုပက္ျပီး ငါးဖမ္းတာလား႕႕႕တဲ့။
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး
ျပံဳးျပီးေျဖခဲ့တာပါ႕႕႕႕႕
ဒါေပမဲ့႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕
႕႕႕႕႕႕႕။
ျမိဳ႕ခေလးကိုေမးေတာ့
ငါးမ်ွားတယ္ဆိုတာ
အိုင္ပက္ထဲက ဂိမ္းတစ္ခုပဲတဲ့။
ေတာ ခေလးကိုေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့
အိုင္ပက္ ဆိုတာ
အိုင္ကိုပက္ျပီး ငါးဖမ္းတာလား႕႕႕တဲ့။
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး
ျပံဳးျပီးေျဖခဲ့တာပါ႕႕႕႕႕
ဒါေပမဲ့႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕
႕႕႕႕႕႕႕။
သစ္ခက္အိမ္
Thursday, August 30, 2012
Thursday, August 23, 2012
ထီးႏွင္႔လူမ်ား
လုပ္ရက္ပါ႔ကိုေရႊမိုး
အျငိဳးနဲ႔ရြာ။
ကၽြန္မမွာထီးမပါ
စိုပါေပါ့လား
အနားမွာစိုမွာစိုးသူတို႕
မိုးလြတ္ရာသြား။
အျငိဳးနဲ႔ရြာ။
ကၽြန္မမွာထီးမပါ
စိုပါေပါ့လား
အနားမွာစိုမွာစိုးသူတို႕
မိုးလြတ္ရာသြား။
ေရႊမိုးကိုအံခဲ
တစ္ကိုယ္ထဲေလွ်ာက္အလာ
ေနသာလာပါေပါ့
ဒီေတာ့မွ..
သူ႕ထက္ငါထီးလာမိုးတယ္
ဆိုး..တဲ့လူမ်ား။ ။
တစ္ကိုယ္ထဲေလွ်ာက္အလာ
ေနသာလာပါေပါ့
ဒီေတာ့မွ..
သူ႕ထက္ငါထီးလာမိုးတယ္
ဆိုး..တဲ့လူမ်ား။ ။
သစ္ခက္အိမ္
Saturday, July 14, 2012
အေတြးစာစု(၁)
" လူႏွစ္ေယာက္ "
လူမိုက္ေတြရဲ႕
ယဥ္ေက်းမႈအထြဋ္အထိပ္ဟာ
ဥပေဒျဖစ္ျပီး..
လူလိမၼာေတြရဲ႕
အထြဋ္အထိပ္ ဥပေဒဟာ
ယဥ္ေက်းမွႈျဖစ္တယ္။
သစ္ခက္အိမ္
Monday, June 18, 2012
အန္တီစုကုိဂုဏ္ျပဳတဲ႔ ေမြးေန႔ကဗ်ာ
67676767 67 67 67 67 67 67 67
၆7၆7၆7၆7၆7၆7 ၆7 ၆7 ၆7 ၆7
6၇6၇ 6၇ 6၇ 6၇6၇6၇6၇6၇6၇6၇
၆၇၆၇၆၇ ၆၇ ၆၇ ၆၇ ၆၇၆၇ ၆၇ ၆၇
ေ7ေ7ေ7ေ7ေ7ေ7ေ7ေ7 ေ7ေ7 ေ7ေ7
၆ရ၆ရ၆ရ၆ရ၆ရ၆ရ၆ရ၆ရ၆ရ၆ရ၆ရ၆ရ
6၇6၇6၇6၇6၇6၇6၇6၇6၇6၇6၇6၇6၇6၇
ေရေရေရေရေရေရေရေရေရေရေရေရ ေရ ေရေရ ေရ .....
ေရ ေရေရ
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလံုးရဲ႔မရွိမျဖစ္ ..........ေရ.........
ေရလုိေအးလုိ႕ပန္းလုိလန္းဆန္းပါေစ..လုိ႔ဆုမေတာင္းေတာ့ဘူးေနာ္.......
သစ္ခက္အိမ္
Friday, March 16, 2012
ငွက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ သုညေတာင္ပံ
ေတာင္ပံတစ္စံုဟာ
သဘာ၀ကေပးတဲ႔ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္
ကာလေဆးဆရာရဲ႕ ၾကိမ္လံုးေအာက္မွာ
တေျဖးေျဖး သန္မာလာ...
ေလဆန္မွာ မာန္ပါပါပ်ံႏုိင္ဖို႔
အိပ္မက္ အခါခါ။
ရာသီေတြ ခရီးဆက္
ေျမပံု ေကာင္းကင္ထက္မွာ
ဗီဇေျပာင္း သင္ရုိးအကုန္
အေတာင္စံု ေၾကာ႔ေၾကာ႔
ေခါင္းေမာ႔ေမာ႔ႏွင္႔။
သင္႔တင္႔ခ်ိန္ခါ ေရာက္လာျပန္ေတာ႔
သန္လို႔မာလို႔ ပ်ံသန္းဖို႔စိတ္ေတြႏုိးထ
ျပည့္စံုမႈအဆင္းနဲ႔ ျမဴးႂကြ
ေတာင္ပံအလွ ျဖန္႔လ်က္
အာကာထက္ ဆန္႔တက္ထအပ်ံ
ငွက္တစ္ေကာင္ ေကာင္းကင္အိပ္မက္
ကမၻာဖ်က္ခဲမွန္။
တြန္သံေယာင္နန၊ ေတာင္ပံဟဟ
ပ်ံမရႂကြမရ၊ အနႏၲေသာကေပြ
နေ၀တိမ္ေတာင္
အူေၾကာင္ေၾကာင္အေတြးနဲ႔ ေက်ာထဲစိမ္႔
“ငါဘာေကာင္ပါလိမ္႔” ...
နိမ္႔က်ဗီဇ ျပင္မရေအာင္
အခ်ိန္ေႏွာင္း အေမွာင္ထဲ
စုတ္ျပဲသြားတဲ႔ စိတ္ေတြ
အတိတ္လက္တံရွည္ ဓားက
အုပ္မိုးထားစဲ။
အိပ္မက္ထဲက ေကာင္းကင္
ေလာကရင္ျပင္ထဲ ပ်ံ၀ဲခ်င္တဲ႔ ဆႏၵ
သဘာ၀ကေပးတဲ႔ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္
ကာလေဆးဆရာရဲ႕ ၾကိမ္လံုးေအာက္မွာ
တေျဖးေျဖး သန္မာလာ...
ေလဆန္မွာ မာန္ပါပါပ်ံႏုိင္ဖို႔
အိပ္မက္ အခါခါ။
ရာသီေတြ ခရီးဆက္
ေျမပံု ေကာင္းကင္ထက္မွာ
ဗီဇေျပာင္း သင္ရုိးအကုန္
အေတာင္စံု ေၾကာ႔ေၾကာ႔
ေခါင္းေမာ႔ေမာ႔ႏွင္႔။
သင္႔တင္႔ခ်ိန္ခါ ေရာက္လာျပန္ေတာ႔
သန္လို႔မာလို႔ ပ်ံသန္းဖို႔စိတ္ေတြႏုိးထ
ျပည့္စံုမႈအဆင္းနဲ႔ ျမဴးႂကြ
ေတာင္ပံအလွ ျဖန္႔လ်က္
အာကာထက္ ဆန္႔တက္ထအပ်ံ
ငွက္တစ္ေကာင္ ေကာင္းကင္အိပ္မက္
ကမၻာဖ်က္ခဲမွန္။
တြန္သံေယာင္နန၊ ေတာင္ပံဟဟ
ပ်ံမရႂကြမရ၊ အနႏၲေသာကေပြ
နေ၀တိမ္ေတာင္
အူေၾကာင္ေၾကာင္အေတြးနဲ႔ ေက်ာထဲစိမ္႔
“ငါဘာေကာင္ပါလိမ္႔” ...
နိမ္႔က်ဗီဇ ျပင္မရေအာင္
အခ်ိန္ေႏွာင္း အေမွာင္ထဲ
စုတ္ျပဲသြားတဲ႔ စိတ္ေတြ
အတိတ္လက္တံရွည္ ဓားက
အုပ္မိုးထားစဲ။
အိပ္မက္ထဲက ေကာင္းကင္
ေလာကရင္ျပင္ထဲ ပ်ံ၀ဲခ်င္တဲ႔ ဆႏၵ
ေလာင္ကၽြမ္္းျပာက်
ေျမျပင္ေပၚက မႂကြ
ေကာင္းကင္ယံကိုလည္း မေရာက္
အဖန္ဖန္ ၾကိဳးစားရင္း အေမာေဖာက္
စိတ္ထဲက “ေတာက္” ေခါက္သံ
နံရံက ခံေနေတာ႔
သူ႔အသံက သူ႔ကိုယ္သူျပန္မွန္တဲ႔ ျမားတစ္စင္း
အရွိန္အျပင္းဆံုးနဲ႔ ရင္ကိုျဖတ္
ခႏၶာပစ္မွတ္ဟာ တရစပ္နာက်င္
မခ်ိတင္ကဲ ရင္ကြဲဒူးေထာက္။
ေတာင္ပံ တစ္ဖ်ပ္ဖ်ပ္ေအာက္မွာေတာ႔
နာက်င္မႈေတြရဲ႕ အနားသတ္အဆံုး
ပုန္းေနတဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ
ေသြးဆုတ္တဲ႔မ်က္ႏွာ
ကာရံလြဲ အဆိပ္တက္
ေကာင္းကင္ျပာ အိပ္မက္တန္ခိုးနဲ႔
မႏိုးတမ္း အိပ္စက္။
ေျမျပင္ေပၚက မႂကြ
ေကာင္းကင္ယံကိုလည္း မေရာက္
အဖန္ဖန္ ၾကိဳးစားရင္း အေမာေဖာက္
စိတ္ထဲက “ေတာက္” ေခါက္သံ
နံရံက ခံေနေတာ႔
သူ႔အသံက သူ႔ကိုယ္သူျပန္မွန္တဲ႔ ျမားတစ္စင္း
အရွိန္အျပင္းဆံုးနဲ႔ ရင္ကိုျဖတ္
ခႏၶာပစ္မွတ္ဟာ တရစပ္နာက်င္
မခ်ိတင္ကဲ ရင္ကြဲဒူးေထာက္။
ေတာင္ပံ တစ္ဖ်ပ္ဖ်ပ္ေအာက္မွာေတာ႔
နာက်င္မႈေတြရဲ႕ အနားသတ္အဆံုး
ပုန္းေနတဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ
ေသြးဆုတ္တဲ႔မ်က္ႏွာ
ကာရံလြဲ အဆိပ္တက္
ေကာင္းကင္ျပာ အိပ္မက္တန္ခိုးနဲ႔
မႏိုးတမ္း အိပ္စက္။
သစ္ခက္အိမ္
Monday, February 13, 2012
အိပ္ပ်က္တဲ႔ ည
စုိးထိတ္မႈနဲ႔ ဆိတ္ျငိမ္မႈက
တိမ္ေျခသံၾကားရေတာ႔မလို
အဲဒီလုိ...ညရင္ခြင္ထဲ
ၾကယ္စင္ေတြရဲ႕ သဘာ၀
မာယာအကနဲ႔ ညကိုလုပ္ၾကံ
ျပီးေတာ႔... တရားခံအျဖစ္
အေမွာင္ကုိ ခ်န္ထားရစ္ေတာ႔
ညဟာ ေရာင္နီေတြပ်ိဳ႕အန္
တစ္ဖန္ေန႔သစ္ စရျပန္ေပါ႔။
ဒါေပမယ္႔ အဲဒီေန႔သစ္ဟာလည္း
သူရိယမ်က္ႏွာဖံုးနဲ႔
အၾကီးဆံုးၾကယ္တစ္လံုးရဲ႕
ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ပြဲေတာ္။
သစ္ခက္အိမ္
Wednesday, February 1, 2012
ေဇာ
လက္ဖ်ံႏုႏုေလးမွာ အပ္ေတြစုိက္
သမီေလးႏွာေခါင္းမွာက ပုိက္
ဗိုက္ကေလးကေတာ႔ ပိန္လုိက္ေဖာင္းလုိက္
အားစုိက္ျပီး ေလကုိရွဴရႈိက္ေနရတာ...
နာရီျခားအခါခါ ေသြးေတြသြင္းေဖာက္
ေသာက္ရတဲ႔ေဆးေတြကလည္း မနည္း
အရြယ္ေလးနဲ႔ေတာင္ မလုိက္
တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ရႈိက္သံသဲ႔သဲ႔ေလးက
အေဖ႔ရင္ကုိ တုိက္စား
ေယာက်ာ္းဆိုတဲ႔ အားမာန္ထဲက
အလံျဖဴေလးတစ္စ လြင္႔လာခဲ႔ေပါ႔
အေဖ႔မ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္စေတြနဲ႔ပါသမီးရယ္။
ႏွာေခါင္းစည္းေတြထဲက
ဒင္ဂီး...ဒင္ဂီး အဆင္႔ေလးငါး
အေဖ ဘာမွမၾကားခ်င္ေတာ႔ပါဘူး
အေဖ႔အနားမွာ ရွိေနတာက
မခ်ိတဲ႔ သမီးေလးေ၀ဒနာ
အေဖ ရင္ေတြနာရပါေပါ႔သမီးေလးရယ္...။
အေဖ႔ကဗ်ာေတြက သမီးကို မသန္မာေစႏုိင္ေတာ႔ဘူး
အေဖ႔ကာရန္ေတြနဲ႔ သမီးကုိ ရံမထားႏုိင္ေတာ႔ဘူး
အေဖ႔စကားလံုးေတြနဲ႔ သမီးကုိ လႊမ္းျခံဳမဖံုးႏုိင္ေတာ႔ဘူး....
အို...ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အားတင္းထားလုိက္စမ္းသမီး
သမီးၾကိဳက္တဲ႔ သီခ်င္းေလးထဲကလို
ပစ္တုိင္းေထာင္က သမီး
သမီးက ပစ္တိုင္းေထာင္
ပစ္ခ်င္သလို ပစ္သာခ်
အခုပဲ ႏုိးထလုိက္ပါေတာ႔လား သမီးရယ္...။
ငါ႔သမီးေလးႏိုးလာရင္ အားေဆး
ငါ႔သမီးေလးႏုိးလာရင္ အားျဖစ္ေအာင္
ပစ္တိုင္းေထာင္ အရုပ္ေလးတစ္ရုပ္၀ယ္ဖို႔...။
လြယ္အိတ္ထဲက လက္ျပန္အထုတ္မွာ
မေရးရေသးတဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ
ရုတ္တရက္ ထြက္က်ကြဲေၾကသြားတယ္။
အို...နိမိတ္မရွိ နမာမရွိ
သမီးေလးေရ....။
သစ္ခက္အိမ္
(April, 2011....မေဟသီမဂၢဇင္း )
Saturday, January 14, 2012
Thursday, January 12, 2012
တိမ္ေတာက္ခ်ိန္
ေန႔တစ္ေန႔ဟာ
သူ႕ရဲ႕ခႏၶာအေဟာင္းကုိ
သူ႕အေခါင္းထဲ သူထည့္ဖို႔ျပင္
ေန၀င္ဖို႔အဆင္း။
ငါ႔ဘ၀ရဲ႕...
ေနာက္ဆံုးအလင္းဟာ
အေမွာင္ကို ခ်ဥ္းကပ္
ေငြတစ္မတ္ကို ရွာေနခ်ိန္။
လြန္ျပီးတဲ႔...
အာရံု၊ မြန္းတည့္အခ်ိန္ေတြမွာ
အ၀ိဇၨာကိုခင္း
ငါ႔ကိုငါထြင္းထု
ဘယ္ဟာအတု အစစ္
မသိမႈအျမစ္တြယ္
အသစ္အသစ္ေတြနဲ႔ ေဆးဆိုး
ပုပ္သိုးမသြားေအာင္ ငါ႔ဟာငါပ်ိဳး
ငါမ်ိဳးကိုငါခ်စ္ခဲ႔လို႔
အခုေတာ႔...
ခပ္ပ်စ္ပ်စ္အေမွာင္ထဲ
နစ္၀င္ဖို႔ျပင္စဲ။
ဒီအခ်ိန္မွာလည္း
ငါ႔ဇိမ္ေတြနဲ႔ ငါ၊ ငါ႔အိေျႏၵနဲ႔ငါ
ငါ႔အေမွာင္နဲ႔ငါ၊ ငါ႔အေရာင္နဲ႔ငါ
ငါ႔အတၱနဲ႔ငါ၊ ငါ႔ဒႆနနဲ႔ငါ
ငါ႔ရိကၡာနဲ႔ငါ၊ ငါ႔လိပ္ျပာနဲ႔ငါ
ငါ႔ရထားနဲ႔ငါ၊ ငါ႔တရားနဲ႔ငါ
ငါ႔မာနနဲ႔ငါ၊ ငါ႔ခ၀ါခ်မႈနဲ႔ငါ
သာသာယာယာ...။
ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္...
တိမ္ထဲက ထြက္က်လာတဲ႔ “ငါ”...
ေရာင္စဥ္ျဖာ အလင္းမွိန္
အေမွာင္မေရာက္ခင္ အခ်ိန္မွာေတာ႔
ငါ႔ဘ၀ရဲ႕ေနာက္ဆံုး...“ တိမ္ေတာက္ခ်ိန္“ ။
သစ္ခက္အိမ္
( June, 2009...Beauty Magazine )
Tuesday, January 10, 2012
သတိ ရပ္၊ ၾကည့္၊ သြား
မီးပိြဳင္႔မွာ သတိခ်ပ္
ရပ္၊ ၾကည့္၊ သြား
ကားေပါင္းမ်ားစြာ...။
အနီေရာင္...ပူေလာင္
သရုပ္ေဆာင္ မီးေတာက္
တို႔ေလွ်ာက္မယ္႔ ခရီး
ဒုကၡမီးနဲ႔ေတြ႕ရင္
ေရြ႕လ်ားစိတ္ေတြ ခဏရပ္
ကိုယ္႔ကုိကုိယ္ အသိကပ္ဖို႔။
အေရာင္က အ၀ါ
တို႔ “ဘာသာ“ အထိမ္းအမွတ္...
တရားျမတ္ေရေအး
တို႔စိတ္ေတြ သန္႔ေအာင္ “ ေဆး” ဖို႔
အခ်ိန္ေပးသံုးသပ္
တြယ္ကပ္ေနတဲ႔အပူေတြ
ေျမက်သည္အထိ။
အစိမ္းေရာင္...ေတာအုပ္
ေအးခ်မ္းမႈနဲ႔ ႏုပ်ိဳ
စိမ္းစိုစို တို႔ရဲ႕လမ္းထဲ
ျမရည္ဆမ္း လန္းဆန္းလာ
တို႔ထြက္ခြာ
လိုရာခရီး။
ဘ၀လမ္းဆံုတုိင္းမွာ သတိခ်ပ္
ရပ္ ၾကည့္ သြား
မုိင္ေပါင္းမ်ားစြာ...။
သစ္ခက္အိမ္
( August, 2009...ပန္းအလကၤာမဂၢဇင္း )
ေျမြကပြဲ
သဘာ၀ေကာင္းကင္ထဲက ခြဲထုတ္
ပျခဳပ္ထဲမွာ ထည့္ခံထားရတဲ႔ ေျမြေတြ...ေျမြေတြ..
အလမါယ္ဆရာရဲ႕ ေဆးအဖံုဖံုစား
ယဥ္ပါးလာတဲ႔ ေျမြေတြ...ေျမြေတြ..။
တံခါးေပါက္ကေလးထဲက ရာသီစာ
ဖားေလးက်လာ ငါးေလးက်လာ
ခဲဖြယ္သုဒါ လွ်ာမွာအရသာငုတ္စြဲ
ဒီပျခဳပ္ထဲမွာပဲ ေပ်ာ္တယ္...ေပ်ာ္တယ္။
အိပ္မယ္စားမယ္...ယိမ္းမယ္ကမယ္ေပါ႔။
ေျမြေတြကေနတယ္...ေျမႊေတြကေနတယ္
တကယ္...တကယ္...တကယ္အမွန္က
အေၾကြသံမသိ ပေလြသံမသိ
ဇိမ္ရွိရွိ ယိမ္းေနလိုက္တာ
ဘိန္းမိထားသလို ေျမြေတြ..ေျမြေတြ
ေရေရလည္လည္ မုိက္တယ္။
သစ္ခက္အိမ္ ( october, 2010, ပိေတာာက္ပြင္႔သစ္မဂၢဇင္း)
Friday, December 30, 2011
Tuesday, December 27, 2011
အား
တစ္ခြန္းစ ႏွစ္ခြန္းစမွာပဲ
လက္ခုပ္သံေတြ ေ၀ါကနဲ
ဘာသံမွ မသဲကြဲေတာ႔....
ပြဲစကတည္းက
ပြဲသိမ္းခရာမႈတ္ထားတဲ႔ အခန္းထဲမွာ။
။ ။
သစ္ခက္အိမ္
Tuesday, December 20, 2011
လွ်ိဳ႕၀ွက္ဇာတ္၀င္ခန္း
လက္လက္ထလို႔ ငါ႔မ်က္၀န္းေတြ။
အမွားမ်ားမ်ား အမွန္နည္းနည္း
ငါ႔အခန္းထဲေရာက္ဖို႔
ေခါင္းကိုေဖာက္ျပီး ၀င္လာတယ္။
ငါေရာက္ေနတဲ႔ ေနရာက
အေမွာင္မွာပိုလင္းတဲ႔ ၾကယ္ရင္ခြင္
အလင္းမွ်င္မွ်င္ေတာင္မရွိတဲ႔ အခန္းထဲ
ငါ႔ရင္ကိုခြဲ ဘာေတြဘယ္လိုလဲ... မသဲကြဲ
ရဲတင္းလွတဲ႔လက္ေတြ
ရတက္ေပြအသိနဲ႔ ေစာင္႔ၾကည့္...ဘာထူးမလဲ။
အရင္အတုိင္းပဲ
ငါကေတာ႔ ေခါင္းေပါက္ရင္ကြဲ
ဒီပုဆုိးပဲ ထပ္ေလွ်ာ္
ကမာၻေက်ာ္ဇာတ္လိုက္ေတြ
ကမာၻၾကီးက လက္ပိုက္ၾကည့္ေနေတာ႔လည္း
ေအးေအးေဆးေဆး။
သစ္ခက္အိမ္
Monday, December 19, 2011
မီႏူး
ကန္႔သတ္မဲ႔နယ္ေျမ
စိတ္လိုအင္ေတြရဲ႕ ခ်ဥ္ျခင္းတပ္မက္မႈေတြက
သကၠာယ စားပြဲေပၚမွာ...
အသားလား အသီးအႏွံလား
အရြက္စံုလား
အဆာေျပလား အ၀စားမလား
ေၾကာ္မလား ခ်က္မလား
ငါတို႔ “စား” ေသာက္ဖို႔ရယ္က
အထူးေရြးခ်ယ္စရာ
မီႏူးေတြက အမ်ားၾကီး။
အျဖဴလား အစိမ္းလား
၀ါနီျပာလား
တုိက္ပံုလား တီရွပ္လား
ရင္ဖံုးလား လည္ဟိုက္လား
ထိုင္မသိမ္းလား စကပ္တိုလား
ငါတို႔ “၀တ္”ဆင္ဖို႔ရယ္က
အထူးေရြးခ်ယ္စရာ
မီႏူးေတြက အမ်ားၾကီး။
တစ္ထပ္လား ႏွစ္ထပ္လား
အထပ္မ်ားမ်ားလား
တိုက္ခန္းလား လံုးခ်င္းလား
အသစ္လား အေဟာင္းလား
အုတ္နဲ႔လား သစ္နဲ႔လား ၀ါးနဲ႔လား
ငါတို႔ “ေန”ထိုင္ဖို႔ရယ္က
အထူးေရြးခ်ယ္စရာ
မီႏူးေတြက အမ်ားၾကီး။
ကဗ်ာလား အက္ေဆးလား
ေဆာင္းပါးလား လံုးခ်င္းလား
၀တၳဳရွည္လား ၀တၳဳတိုလား
အက်ိဳးျပဳလား အေပ်ာ္ဖတ္လား
ငါတို႔ “ေရး”သားဖို႔ရယ္က
အထူးေရြးခ်ယ္စရာ
မီႏူးေတြက အမ်ားၾကီး။
ျမတ္နိဗၺာန္လား
သိၾကားဘံုလား ျဗဟၼာဘံုလား
နတ္ဘံုလား လူ႔ဘံုလား
ဒါမွမဟုတ္
အပၸါယ္ေလးဘံုလား
ငါတို႔ “သြား”ဖို႔ရယ္က
အထူးေရြးခ်ယ္စရာ
မီႏူးေတြက အမ်ားၾကီး။
သစ္ခက္အိမ္
Sunday, December 18, 2011
Thursday, December 15, 2011
ေ၀းသြားမွာစိုးတယ္....ေ၀ေ၀
တစ္ကမာၻစီ ျခားမွာေၾကာက္လုိ႔
မင္းအနားကို ေရာက္လာခဲ႔ရတာပါ...ေ၀ေ၀။
မင္းနဲ႔အတူ စီးဆင္းဖို႔က
ရင္းႏွီးခဲ႔ရတာေတြကို ဘ၀လို႔တန္ဖိုးသတ္မွတ္တယ္...ေ၀ေ၀
မာနေတြကိုခ၀ါခ် အသက္ထပ္မွ်ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႔
မင္းစီးေနတဲ႔ျမစ္ထဲကို ငါဆင္းလာခဲ႔ရတာ...ေ၀ေ၀
တကယ္ေတာ႔ မင္းစီးေနတဲ႔ျမစ္က
ေပၚေနရံုနဲ႔မရ ေလွာ္ေနရတာမ်ိဳး
ျမဳပ္မသြားေအာင္ လႈပ္ေနရတာမ်ိဳး
ရပ္မသြားေအာင္ ခတ္ေနရတာမ်ိဳး
ငါ႔မာနေတြေတာင္ အေတာ္အပုိးက်ိဳးသြားခဲ႔ေပါ႔။
ပင္လယ္ၾကီးထဲေရာက္မွ
ေလွာ္ခတ္ျခင္းရဲ႕အလွတရားက ျပီးျပည့္စံုမွာတဲ႔လား...ေ၀ေ၀
ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္က ေခ်ာင္းကိုလည္းမပစ္ဘူးေလ
ပင္လယ္ကိုလည္း မခ်စ္ဘူးလို႔မဟုတ္ဘူးေလ
စီးေနတဲ႔ျမစ္ထဲ ရိုင္းပင္းေက်နပ္ေနၾကမွာမဟုတ္ဘူးလား
အဲဒါကပဲ ငါတို႔ရဲ႕ဘ၀ပန္းတုိင္မဟုတ္ဘူးလား....ေ၀ေ၀။
လူဆုိတာ အုိတေစၦၾကီးပဲမုိ႔
ရေနသမွ်ေတာ႔ လိုခ်င္ေနၾကမွာပဲ...တဲ႔
မင္းေျပာဖူးတဲ႔ စကားအလွေတြထဲမွာ
သက္ျပင္းေတြအခါခါခ် ငါေမာလွျပီ...ေ၀ေ၀။
ျမစ္တစ္ေၾကာင္းတည္း သြားေနေပမယ္႔
ေခါင္းစဥ္ေတြ ကြဲခဲ႔ၾကျပီလား...
ကိုယ္႔အခင္းအက်င္း ကိုယ္႔ေရခင္းနဲ႔
ေလွတစ္စင္းစီေပၚ ေရာက္ေနၾကျပီလား
ကိုယ္႔ပဲ႔ကုိယ္ကိုင္ ကုိယ္႔တက္ကိုယ္ေလွာ္
မိုင္ေတြအေတာ္ ေ၀းကြာခဲ႔ျပီလား
တစ္ခါတစ္ခါ ေမးခြန္းေတြကအေျဖျဖစ္သြားတတ္တာ
အေျဖေတြက ေမးခြန္းျဖစ္သြားတတ္တာ
ငါတုိ႔ဘာသာရပ္ထဲက အလြယ္ဆံုးပုစၧာေတြျဖစ္ေနေတာ႔
ထြက္လာတဲ႔အေျဖေတြ မရိုးစင္းႏုိင္ေတာ႔ပဲ
မာနခါးခါးေတြ ပါးျပင္ေထာင္ထလာမွာစိုးတယ္....ေ၀ေ၀။
ကိုယ္႔ေရစီးေၾကာင္းနဲ႔ သူ႔ေရစီးသံ
သူ႔ေရစီးေၾကာင္းနဲ႔ ကိုယ္႔ေရစီးသံ
မတူညီတဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြကို
တစ္ေယာက္နားမွာ တစ္ေယာက္ခါးမသြားေအာင္
ဘယ္ႏွခါေလာက္မ်ား အၾကည့္ခ်င္းေပြ႕ဖက္
ငါတို႔ေန႔ရက္ေတြကို ဆြဲဆန႔္ထားႏုိင္ဦးမလဲ
သက္မွ်ဥ္းေတြက ငါ႔ရင္ကိုထုတ္ခ်င္းခတ္သြားေပါ႔...ေ၀ေ၀။
တစ္ကမၻာစီ ျခားမွာေၾကာက္လို႔
မင္းအနားကို ေရာက္ေအာင္လာခဲ႔ရတာပါ...ေ၀ေ၀။
သစ္ခက္အိမ္
Wednesday, December 14, 2011
Subscribe to:
Posts (Atom)
















